Δεν ειμαστε ολοι μεταναστες;

03/11/2015

Share

Δυστυχώς, οι τραγωδίες με πρωταγιστές μετανάστες ανοιχτά του Αιγαίου,  αυξάνονται ᾽μέρα με τη ᾽μέρα. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν χαθεί στο πέλαγος στην προσπάθειά τους ν᾽αποκτήσουν μία καλύτερη ζωή. Δίνουν ότι έχουν και δεν έχουν με την ελπίδα ότι θα τους δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.

Αν τελικά καταφέρουν να πατήσουν το πόδι τους στη στεριά, ένας νέος γολγοθάς τους περιμένει. Στη δική τους προσωπική Οδύσσεια δεν υπάρχει Ιθάκη, παρά μόνο ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι. Πολλοί από αυτούς όμως δεν είναι μόνοι, καθώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, στην Ελλάδα της κρίσης, οι οποίοι προσφέρουν την άνευ όρων βοήθειά τους, αψηφώντας το κρύο. Είναι εκεί διαθέτοντας αγαθά όπως τρόφιμα, κουβέρτες, νερό, ζεστά ρούχα ή ακόμη και μία θέση στο σπίτι τους σε αυτούς τους ανθρώπους που η ζωή δεν τους χαρίστηκε.

Όμως, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτή που θεωρεί πως οι μετανάστες έρχονται στη χώρα και γεμίζουν τις πλάτειες μας και θα διεκδικούν τις δουλειές μας αύριο, όπως μου είπε ένας φίλος τις προάλλες, ο οποίος και αυτός όπως και ᾽γω εγκατέλειψε την Ελλάδα αναζητώντας μία καλύτερη τύχη και μία δουλειά στην Ολλανδία.

Μήπως όμως πρόκειται για έλλειψη αυτογνωσίας; Πως είναι δυνατόν εμείς που αφήσαμε τη χώρα μας για να κυνηγήσουμε τα όνειρα μας σε μία άλλη χώρα να σκεφτόμαστε κατ᾽αυτόν τον τρόπο, ειδικά όταν το μεγαλύτερο μέρος των νεοΕλλήνων βρίσκεται σε χώρες όπως Γερμανία, Ολλανδία, Αγγλία, Βέλγιο, Αυστρία. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι μία χώρα αποστολής αλλά και υποδοχής μεταναστών και ᾽μεις καλώς ή κακώς ανήκουμε σ᾽αυτήν την κατηγορία. Μας πειράζει όταν οι Ολλανδοί μας αντιμετωπίζουν με καχυποψία ή προκατάληψη και ρατσισμό λόγω της καταγωγής μας και ας έχουμε πτυχία και μία λίστα προσόντων που ξεπερνούν αυτά των Ολλανδών πολλές φορές, αλλά παρόλαυτα το ίδιο δεν κάνουμε και ᾽μεις στους μετανάστες;

Και φυσικά να μην ξεχνάμε πως οι Έλληνες ανέκαθεν μετανάστευαν στο εξωτερικό και δεν ήταν πάντα μορφωμένοι και νέοι με μεταπτυχιακά, αλλά πολλές φορές αγράμματοι άνθρωποι που άφηναν την οικογένειά τους, μ᾽ένα σακίδιο στον ώμο και λίγα χρήματα και έφευγαν στο εξωτερικό με την ελπίδα ότι θα βρουν αμέσως δουλειά.

Κρίνουμε και αρνούμαστε να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους που όπως αποδεικνύεται διαλέγουν μεταξύ σφαίρας και πνιγμού και μετατρέπουμε το δράμα τους σε ευκαιρία διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη της αλληλεγγύης; Οι άνθρωποι αυτοί, και αναφέρομαι στους Σύριους, είναι άνθρωποι μορφωμένοι, μιλούν αγγλικά και σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι φτωχοί, αλλά δυστυχώς άνθρωποι παγιδευμένοι που η σκληρότητα του πολέμου τους στέρησε την ελπίδα και η Ευρώπη της αλληλεγγύης το μέλλον. Η ξενοφοβία τελικά σκοτώνει.

 


Take a minute to hit the Like or Share button if you liked this post. Or follow viewpoint to stay updated. Feel free to comment and share your thoughts. 

Leave a comment